Juryrechtspraak -
Jury trial

Van Wikipedia, de gratis encyclopedie
Strafzaken en veroordelingen

Een juryrechtspraak , of juryrechtspraak , is een geoorloofde procedure waarin een jury een beslissing neemt of feiten vaststelt . Het onderscheidt zich van een bench trial waarin een rechter of een panel van rechters alle beslissingen neemt.

Juryprocessen worden gebruikt in een aanzienlijk deel van de ernstige strafzaken in veel, maar niet alle common law rechtsstelsels. De meeste common law-jurisdicties in Azië (zoals Singapore, Pakistan, India en Maleisië) hebben juryrechtspraak afgeschaft omdat jury's vatbaar zijn voor vooringenomenheid. Jury's of lekenrechters zijn ook opgenomen in de rechtsstelsels van veel civielrechtelijke landen voor strafzaken. Alleen de Verenigde Staten maken routinematig gebruik van juryrechtspraak in een grote verscheidenheid aan niet-strafzaken. Andere common law juridische jurisdicties gebruiken juryrechtspraak alleen in een zeer selecte klasse van zaken die een klein deel uitmaken van het totale civiele dossier (zoals kwaadwillige vervolging en valse gevangenisstraffen in Engeland en Wales), maar echte civiele juryprocessen zijn bijna volledig afwezig elders in de wereld. Sommige civielrechtelijke jurisdicties hebben echter arbitragepanels waar niet-juridisch opgeleide leden zaken beslissen op bepaalde vakgebieden die relevant zijn voor de expertisegebieden van de leden van het arbitragepanel.

Het gebruik van juryrechtspraak, dat zich ontwikkelde binnen common law-systemen in plaats van civielrechtelijke systemen, heeft een diepgaande invloed gehad op de aard van de Amerikaanse regels voor civiele procedures en strafprocedures , zelfs als in een bepaald geval een bench trial daadwerkelijk wordt overwogen. In het algemeen heeft de beschikbaarheid van een juryrechtspraak, indien behoorlijk geëist, geleid tot een systeem waarin het vinden van feiten is geconcentreerd in een enkel proces in plaats van meerdere hoorzittingen, en de toetsing in hoger beroep van beslissingen van de rechtbank is zeer beperkt. Juryprocessen zijn van veel minder belang (of niet van belang) in landen die geen common law- systeem hebben.

Geschiedenis

Griekenland

Het oude Athene had een mechanisme, dikastaí genaamd , om te verzekeren dat niemand juryleden kon kiezen voor hun eigen proces. Voor normale zaken waren de rechtbanken samengesteld uit dikastai van maximaal 500 burgers. Voor kapitaalzaken - die betrekking hadden op dood, verlies van vrijheid, ballingschap, verlies van burgerrechten of inbeslagname van eigendom - was het proces voor een jury van 1.001 tot 1.501 dikastai . In zulke grote jury's regeren ze bij meerderheid. Jury's werden door het lot aangewezen. Juristen wierpen een keramische schijf met een as in het midden: de as was hol of massief. Dus de manier waarop ze stemden werd geheim gehouden omdat de juristen hun schijf met duim en wijsvinger bij de as zouden houden, en zo verborgen of de as hol of massief was. Sinds de tijd van Periclean werden juristen gecompenseerd voor hun zitting in de rechtbank, met het bedrag van één dagloon.

, dicteert Athena dat het vonnis voortaan vrijspraak moet zijn.

Romeins

Vanaf het begin van de republiek en in de meeste civiele zaken tegen het einde van het rijk waren er tribunalen met de kenmerken van de jury in de zin dat Romeinse rechters burgers waren, leken en geen professionals. Kapitaalprocessen werden gehouden voor honderden of duizenden 'jury's' in de commitia's of eeuwen, net als in Atheense processen. Het Romeinse recht voorzag in de jaarlijkse selectie van rechters, die verantwoordelijk zouden zijn voor het oplossen van geschillen door op te treden als juryleden, waarbij een praetor veel van de taken van een rechter vervulde. Hoge regeringsfunctionarissen en hun familieleden mochten niet optreden als rechters vanwege belangenconflicten. Degenen die eerder schuldig waren bevonden aan ernstige misdaden (misdrijven) werden ook uitgesloten, evenals gladiatoren te huur, die waarschijnlijk werden ingehuurd om geschillen op te lossen door middel van proces door gevechten . De wet luidde als volgt:

"De slechtvalken praetor (letterlijk, reizende rechter) zal binnen de volgende tien dagen nadat deze wet door het volk of plebs is aangenomen, voorzien in de selectie van 450 personen in deze staat die een riddertelling hebben of hebben gehad... op voorwaarde dat hij selecteert geen persoon die plebejische tribune, quaestor, triumvir capitalis, militaire tribune in een van de eerste vier legioenen of triumvir is of is geweest voor het toekennen en toewijzen van land, of die in de Senaat zit of is geweest, of die heeft gevochten of zal vechten als een gehuurde gladiator... of die is veroordeeld door de gerechtelijke procedure en een openbaar proces waarbij hij niet kan worden ingeschreven in de Senaat, of die jonger is dan dertig of ouder dan zestig jaar, of wie wel zijn woonplaats niet heeft in de stad Rome of binnen een mijl daarvan, of die de vader, broer of zoon is van een hierboven beschreven magistraat, of die de vader, broer of zoon is van een persoon die is of heeft lid van de Senaat geweest, of die in het buitenland is."

Islamitische wet

had veroverd en de islamitische regering en juridische systemen in hun procedures had opgenomen.

Heilige Roomse Rijk en het moderne Duitsland

).

Het systeem waarbij burgers werden berecht door hun collega's gekozen uit de hele gemeenschap in de openbare rechtszaal werd geleidelijk vervangen door een systeem van professionele rechters in Duitsland, waarin het onderzoeksproces min of meer vertrouwelijk was en uitspraken werden gedaan door rechters die door de staat waren aangesteld . In Konstanz werd de juryrechtspraak in 1786 bij decreet van de Habsburgse monarchie onderdrukt . De Frankfurtse grondwet van de mislukte revoluties van 1848 riep op tot juryrechtspraak voor "de zwaardere misdaden en alle politieke misdrijven", maar werd nooit uitgevoerd nadat het parlement van Frankfurt was gesloten. opgelost door Württemberg draken . In een door het Pruisische ministerie van Justitie opgesteld ontwerp uit 1873 over de strafprocedure werd voorgesteld om de jury af te schaffen en te vervangen door het gemengde systeem, wat een belangrijk politiek debat veroorzaakte. In de Weimarrepubliek werd de jury afgeschaft door de Emminger-hervorming van 4 januari 1924.

Duitse jury.

Engeland en Wales

Volgens George Macaulay Trevelyan in A Shortened History of England , tijdens de Vikingbezetting : "De Scandinaviërs, wanneer ze niet op het Vikingoorlogspad waren, waren een litigieuze mensen en hielden ervan om samen te komen in de zaak [regerende vergadering] om juridische argumenten te horen. Ze hadden geen professionele advocaten, maar veel van hun boeren-krijgers, zoals Njáll Þorgeirsson , de waarheidsverteller, waren geleerd in volksgebruik en in de ingewikkelde gerechtelijke procedure. Een Deense stad in Engeland had vaak twaalf erfelijke " wet mannen.' De Denen introduceerden de gewoonte om comités te maken onder de vrije mannen in de rechtbank, wat Engeland misschien een gunstige basis maakte voor de toekomstige groei van het jurysysteem uit een Frankische gewoonte die later door de Noormannen werd ingevoerd." De Engelse koning Æthelred the Unready zette een vroeg rechtssysteem op via de Wantage Code of Ethelred, waarvan één bepaling stelde dat de twaalf leidende thegns (mindere edelen) van elke wapentake (een klein district) moesten zweren dat ze misdaden zouden onderzoeken zonder vooroordeel. Deze jury's verschilden van de moderne soort door zelfinformerend te zijn; in plaats van informatie te verkrijgen via een proces, moesten de juryleden de zaak zelf onderzoeken.

In de 12e eeuw zette Hendrik II een grote stap in de ontwikkeling van het jurysysteem. Hendrik II zette een systeem op om landgeschillen op te lossen met behulp van jury's. Een jury van twaalf vrije mannen werd aangesteld om te arbitreren in deze geschillen. Net als bij het Saksische systeem werden deze mannen belast met het zelf aan het licht brengen van de feiten van de zaak in plaats van te luisteren naar argumenten in de rechtbank. Henry II introduceerde ook wat nu bekend staat als de " grand jury " via zijn Assisen van Clarendon . Onder de assisen werd een jury van vrije mannen beschuldigd van het rapporteren van alle misdaden waarvan ze wisten in hun honderd aan een "justice in eyre", een rechter die tussen de honderden op een circuit bewoog. Een door deze jury beschuldigde crimineel kreeg een beproeving .

De kerk verbood deelname van geestelijken aan beproeving door beproeving in 1215. Zonder de legitimiteit van religie stortte beproeving in. De jury's onder de assisen begonnen te beslissen over de schuld en gaven ook beschuldigingen. In hetzelfde jaar werd juryrechtspraak een expliciet recht in een van de meest invloedrijke clausules van Magna Carta . Artikel 39 van de Magna Carta luidde:

Nullus liber homo capiatur, vel imprisonetur, aut desseisetur de libero tenemento, vel libertatibus, vel liberis consuetudinibus suis, aut utlagetur, aut exuletur, aut aliquo modo destruatur, nec super eum ibimus, nec super eum mittemus, sum mittemus vel per legem terrae.

Het is als volgt vertaald door Lysander Spooner in zijn Essay on the Trial by Jury :

Geen enkele vrije man zal worden gevangengenomen, of gevangengezet, of zijn eigendom, en of zijn vrijheden, of zijn vrije gebruiken ontnomen, of worden verboden, of verbannen, of op enigerlei wijze vernietigd, noch zullen we met geweld tegen hem optreden of met wapens tegen hem optreden, maar door het rechtmatige oordeel van zijn gelijken, en of door de wet van het land.

Hoewel er staat "en of door de wet van het land", kan dit op geen enkele manier worden geïnterpreteerd alsof het voldoende zou zijn om een ​​positieve wet te hebben, gemaakt door de koning, om legaal te kunnen optreden tegen een burger. De wet van het land was de consuetudinaire wet , gebaseerd op de gebruiken en toestemming van John's onderdanen, en aangezien ze in die tijd geen parlement hadden, betekende dit dat noch de koning noch de baronnen een wet konden maken zonder de toestemming van het volk . Volgens sommige bronnen was in de tijd van Edward III "door de wet van het land" vervangen door "door een behoorlijke rechtsgang", wat in die tijd een proces was door twaalf gelijken.

In 1215 zorgde Magna Carta verder voor een juryrechtspraak door te stellen dat:

Voor een onbeduidend misdrijf wordt een vrije man alleen beboet in verhouding tot de ernst van zijn overtreding, en voor een ernstig misdrijf dienovereenkomstig, maar niet zo zwaar dat hem zijn levensonderhoud wordt beroofd. Op dezelfde manier zal een koopman zijn koopwaar worden bespaard, en een landman de werktuigen van zijn veeteelt, als ze in de gunst vallen van een koninklijk hof. Geen van deze boetes zal worden opgelegd, behalve door de eedaflegging van gerenommeerde mannen uit de buurt.

Graven en baronnen worden alleen beboet door hun gelijken, en in verhouding tot de ernst van hun overtreding.

Aan elke man aan wie we land, kastelen, vrijheden of rechten hebben ontnomen of onteigend, zonder het rechtmatige oordeel van zijn gelijken, zullen we deze onmiddellijk teruggeven.

Als we een Welshman land, vrijheden of iets anders in Engeland of Wales hebben beroofd of onteigend, zonder het rechtmatige oordeel van hun gelijken, moeten deze onmiddellijk aan hen worden teruggegeven. Een geschil op dit punt zal in de Marche worden beslecht door gelijken. De Engelse wet is van toepassing op grondbezit in Engeland, de wet van Wales op die in Wales en de wet van de Marches op die in de Marches. De Welsh zullen ons en de onze op dezelfde manier behandelen.

Halverwege de 14e eeuw werd het personen die in de Presenting Jury (dwz in modern spraakgebruik de grand jury ) hadden gezeten, verboden om in de procesjury voor die misdaad te zitten. 25 Edward III stat 5., c3 (1353). Middeleeuwse jury's waren zelfinformerend, in die zin dat individuen als juryleden werden gekozen omdat ze ofwel de partijen en de feiten kenden, ofwel de plicht hadden om ze te ontdekken. Dit bespaarde de overheid de kosten van fact-finding. Na verloop van tijd werden Engelse jury's minder zelfinformerend en vertrouwden ze meer op het proces zelf voor informatie over de zaak. Juryleden bleven tot de 17e eeuw vrij om zaken zelf te onderzoeken. Magna Carta werd vergeten na een opeenvolging van welwillende regeringen (of, waarschijnlijker, regeert beperkt door de jury en de baronnen, en alleen onder de rechtsstaat die de jury's en baronnen acceptabel vonden), begonnen de koningen, via de koninklijke rechters, om hun controle over de jury en het koninkrijk uit te breiden. In David Hume 's History of England vertelt hij iets over de bevoegdheden die de koningen hadden vergaard in de tijd na Magna Carta, de prerogatieven van de kroon en de bronnen van grote macht waarmee deze vorsten telden:

Een van de oudste en meest gevestigde machtsinstrumenten was het hof van Star Chamber , dat een onbeperkte discretionaire bevoegdheid bezat om boetes op te leggen, gevangen te zetten en lijfstraffen op te leggen, en wiens jurisdictie zich uitstrekte tot allerlei soorten overtredingen, minachting en wanorde, die niet binnen het bereik van de common law liggen. De leden van deze rechtbank bestonden uit de Privy Council en de rechters; mannen die allemaal tijdens hun plezier van hun ambt genoten: En toen de prins zelf aanwezig was, was hij de enige rechter, en alle anderen konden alleen tussenbeide komen met hun advies. Er was maar één rechtbank in elke regering nodig om een ​​einde te maken aan alle reguliere, wettelijke en exacte plannen van vrijheid. Want wie durfde zich in oppositie te stellen tegen de kroon en het ambt, of het karakter van beschermheer van de vrijheid na te streven, terwijl hij werd blootgesteld aan een zo willekeurige jurisdictie? Ik vraag me sterk af of een van de absolute monarchieën in Europa op dit moment een zo onwettig en despotisch tribunaal heeft. Terwijl zoveel verschrikkingen over de mensen hingen, durfde geen enkele jury een man vrij te spreken, toen de rechtbank besloot hem te laten veroordelen. De praktijk om geen getuigen van de gevangene te confronteren, gaf de kroonadvocaten ook alle denkbare voordelen tegen hem. En inderdaad, er komt tijdens al deze regeringen nauwelijks een geval voor dat de soeverein, of de ministers, ooit teleurgesteld waren in de kwestie van een vervolging. Schuchtere jury's en rechters die hun ambt bekleedden tijdens plezier, faalden altijd om alle standpunten van de kroon te onderschrijven. En aangezien het in de oudheid gebruikelijk was om de juryleden te beboeten, gevangen te zetten of anderszins te straffen, alleen naar goeddunken van de rechtbank, voor het vinden van een vonnis dat in strijd was met de richting van deze afhankelijke rechters; het is duidelijk dat jury's toen geen enkele vorm van beveiliging waren voor de vrijheid van het onderwerp.

De eerste paragraaf van de wet die de Star Chamber afschafte, herhaalt de clausule over het recht van een burger om door zijn gelijken te worden beoordeeld:

OVERWEGENDE dat door het grote handvest dat vele malen in het parlement is bevestigd, is vastgesteld, dat geen enkele vrije man zal worden genomen of gevangengenomen, of van zijn eigendom of vrijheden, of vrije gewoonten zal worden beroofd, of buiten de wet zal worden gesteld of verbannen of anderszins vernietigd, en dat de koning zal niet aan hem voorbijgaan of hem veroordelen; maar door een wettig oordeel van zijn gelijken, of door de wet van het land ...

In 1670 werden twee Quakers beschuldigd van onwettige vergadering , William Penn en William Mead , door een jury niet schuldig bevonden. De rechter legde de jury vervolgens een boete op wegens minachting van de rechtbank voor het teruggeven van een vonnis dat in strijd was met hun eigen feitelijke bevindingen en zette hen naar de gevangenis totdat de boete was betaald. Edward Bushel, een lid van de jury, weigerde desalniettemin de boete te betalen.

Bushel diende een verzoekschrift in bij het Hof van Gemeenschappelijke Pleidooien voor een bevelschrift van habeas corpus . De uitspraak in de Bushel's Case was dat een jury niet alleen gestraft kon worden vanwege het vonnis dat zij had geveld.

Veel Britse koloniën, waaronder de Verenigde Staten , hebben het Engelse common law- systeem overgenomen waarin juryrechtspraak een belangrijk onderdeel is. Juryrechtspraak in strafzaken was een beschermd recht in de oorspronkelijke Amerikaanse grondwet en de vijfde , zesde en zevende amendementen van de Amerikaanse grondwet breiden het recht op juryrechtspraak uit met het recht op juryrechtspraak voor zowel strafrechtelijke als burgerlijke zaken en een grand jury voor ernstige gevallen.

Rol

In de meeste common law-rechtsgebieden is de jury verantwoordelijk voor het vinden van de feiten van de zaak, terwijl de rechter de wet bepaalt. Deze "collega's van de beschuldigden" zijn verantwoordelijk voor het luisteren naar een geschil, het evalueren van het gepresenteerde bewijs, het beslissen over de feiten en het nemen van een beslissing in overeenstemming met de rechtsregels en hun juryinstructies . Meestal beoordeelt de jury alleen schuld of een vonnis van niet schuldig, maar de daadwerkelijke straf wordt bepaald door de rechter. Een interessante innovatie werd in Rusland geïntroduceerd in de justitiële hervorming van Alexander II : in tegenstelling tot moderne juryprocessen, beslisten juryleden niet alleen of de beklaagde schuldig of niet schuldig was, maar ze hadden een derde keuze: "Schuldig, maar niet om gestraft te worden" , aangezien Alexander II geloofde dat gerechtigheid zonder moraliteit verkeerd was.

In Frankrijk en sommige landen die op dezelfde manier zijn georganiseerd, zitten de jury en verschillende professionele rechters bij elkaar om eerst de schuld vast te stellen. Dan, als de schuld wordt vastgesteld, bepalen ze de passende straf.

Sommige rechtsgebieden met juryrechtspraak staan ​​de gedaagde toe afstand te doen van zijn recht op een juryrechtspraak, wat leidt tot een proces op de rechtbank . Juryrechtspraak vindt meestal alleen plaats wanneer een misdrijf als ernstig wordt beschouwd. In sommige rechtsgebieden, zoals Frankrijk en Brazilië , zijn juryrechtspraak gereserveerd en verplicht voor de zwaarste misdrijven en zijn ze niet beschikbaar voor civiele zaken. In Brazilië worden bijvoorbeeld juryrechtspraak toegepast in gevallen van vrijwillige misdaden tegen het leven, zoals moord met voorbedachten rade, gedwongen abortus en aanzetten tot zelfmoord, ook al is het maar een poging daartoe. In andere gevallen zijn juryrechtspraak alleen beschikbaar voor strafzaken en zeer specifieke civiele zaken ( opzettelijke vervolging , civiele fraude en onterechte gevangenisstraf ). In de Verenigde Staten zijn juryrechtspraak beschikbaar in zowel civiele als strafzaken. In Canada kan een persoon die beschuldigd wordt van een misdrijf, ervoor kiezen om alleen door een rechter in een provinciale rechtbank, alleen door een rechter in een hogere rechtbank of door een rechter en jury in een hogere rechtbank te worden berecht; strafbare feiten kunnen niet door een jury worden berecht. In Engeland en Wales worden strafbare feiten geclassificeerd als samenvatting, aanklacht of hoe dan ook; juryrechtspraak is niet beschikbaar voor strafbare feiten (in plaats daarvan wordt gebruik gemaakt van een kort geding met een panel van drie lekenmagistraten of een alleen zittende districtsrechter), tenzij ze worden berecht naast strafbare feiten of andere overtredingen die zelf door een jury worden berecht, maar de verdachte heeft een recht om juryrechtspraak te eisen voor beide richtingen overtredingen. De situatie is vergelijkbaar in Schotland; overwegende dat in Noord-Ierland zelfs voor overtredingen een recht op juryrechtspraak bestaat, met enkele uitzonderingen.

, waarbij de juryrechtspraak wordt omzeild.

Sommige commentatoren beweren dat het systeem van schuldbekentenissen de beklaagden op oneerlijke wijze dwingt afstand te doen van hun recht op een juryrechtspraak. Anderen beweren dat er nooit een gouden eeuw van juryrechtspraak is geweest, maar eerder dat jury's in het begin van de negentiende eeuw (vóór de opkomst van pleidooionderhandelingen) "onwetend en reflexief waren, over het algemeen een verspilling van openbare middelen en, vanwege de afwezigheid van opgeleide professionals , weinig meer dan langzame schuldbekentenissen zelf", en dat het schuldbekentenissysteem dat in de tweede helft van de negentiende eeuw opkwam, een superieure, meer kosteneffectieve methode was om eerlijke resultaten te bereiken.

Voors en tegens

In landen waar juryrechtspraak gebruikelijk is, worden jury's vaak gezien als een belangrijke scheiding der machten. Een andere veelgehoorde bewering over de voordelen van juryrechtspraak is dat het een middel biedt om burgers voor te lichten over de overheid. Velen zijn ook van mening dat een jury een partij die geen deel uitmaakt van de regering - of een ander establishmentbelang - waarschijnlijk sympathieker of eerlijker zal horen dan vertegenwoordigers van de staat.

Dit laatste punt kan worden betwist. In zeer emotionele gevallen, zoals verkrachting van kinderen, kan de jury bijvoorbeeld in de verleiding komen om te veroordelen op basis van persoonlijke gevoelens in plaats van op grond van een veroordeling zonder redelijke twijfel. In Frankrijk merkte voormalig advocaat, later minister van Justitie Robert Badinter , over juryrechtspraak in Frankrijk op dat ze "een schip in een storm berijden", omdat ze veel minder voorspelbaar zijn dan rechtbankprocessen.

Een ander probleem met juryrechtspraak is het potentieel voor juryleden om discriminatie te vertonen. Beruchte zaken zijn onder meer de Scottsboro Boys , een groep van negen Afro-Amerikaanse tieners die beschuldigd werden van het verkrachten van twee blanke Amerikaanse vrouwen in een trein in 1931, waarvoor ze werden aangeklaagd door een geheel blanke jury , de vrijspraak van twee blanke mannen Roy Bryant en JW Milaan door een geheel blanke jury voor de moord op de 14-jarige Emmett Till in 1955 (ze gaven toe hem een ​​jaar later in een tijdschriftinterview te hebben vermoord), en het proces in 1992 in de Rodney King- zaak in Californië , waarin blanke politie officieren werden vrijgesproken van buitensporig geweld bij het slaan van King, een Afro-Amerikaanse man. De jury bestond voornamelijk uit blanken en er waren geen Afro-Amerikaanse juryleden.

Het positieve geloof over juryrechtspraak in het VK en de VS staat in contrast met het populaire geloof in veel andere landen, waar het als bizar en riskant wordt beschouwd om het lot van een persoon in de handen van ongetrainde leken te leggen. In Japan bijvoorbeeld, waar tussen 1928 en 1943 optionele juryrechtspraak voor kapitaal of andere ernstige misdaden bestond, kon de beklaagde vrij kiezen tussen een jury of een proces door rechters, en de beslissingen van de jury waren niet-bindend. Tijdens het Tojo- regime werd dit opgeschort, waarschijnlijk als gevolg van de populaire overtuiging dat elke beklaagde die zijn lot riskeert op basis van de meningen van ongetrainde leken, vrijwel zeker schuldig is.

Een kwestie die aan de orde is gesteld, is het vermogen van een jury om bewijsmateriaal volledig te begrijpen. Er wordt gezegd dat de verwachting van juryleden over de verklarende kracht van wetenschappelijk bewijs is gewekt door procedurele en juridische drama's van de tv-politie, in wat bekend staat als het ' CSI-effect ' (naar het Amerikaanse televisieprogramma ). In ten minste één Engelse rechtszaak heeft het misbruik of misverstand of verkeerde voorstelling van zaken door de vervolging van statistieken geleid tot onterechte veroordelingen.

In verschillende landen

Argentinië

Argentinië is een van de eerste landen in Latijns-Amerika die de Trial by Juries heeft geïmplementeerd. Hoewel het een civielrechtelijk proces heeft, heeft het sinds november 2015 nu een jurysysteem voor gevallen van ernstige misdrijven.

Australië

Sectie 80 van de Australische grondwet bepaalt dat: "Het proces op beschuldiging van een strafbaar feit tegen een wet van het Gemenebest geschiedt door een jury, en elk dergelijk proces zal worden gehouden in de staat waar het strafbare feit is gepleegd, en als het strafbare feit niet was gepleegd in een staat, wordt het proces gehouden op de plaats of plaatsen die het Parlement voorschrijft.

De eerste rechtszaken door 12 burgerjury's in de kolonie New South Wales werden gehouden in 1824, na een beslissing van het Hooggerechtshof van NSW op 14 oktober 1824. De NSW-grondwet van 1828 beëindigde de juryrechtspraak voor strafzaken. Juryprocessen voor strafzaken herleefden met het aannemen van de Jury Trials Amending Act van 1833 (NSW) (2 Willem IV No 12).

Potentiële juryleden uitdagen

staat drie dwingende uitdagingen per partij toe, tenzij er meer dan één beschuldigde is. In dat geval kan de aanklager 3 keer het aantal beschuldigden dwingend uitdagen en heeft elke beschuldigde 3 dwingende uitdagingen.

Meerderheids- en unanieme uitspraken in strafzaken

(s 59F) staat meerderheidsbesluiten toe voor alle misdrijven, behalve voor moord en andere misdrijven waarop een levenslange gevangenisstraf staat, hoewel slechts 11:1 of 10:1 meerderheden zijn toegestaan. In New South Wales zijn in 2006 meerderheidsvonnissen ingevoerd. In New South Wales kan alleen een meerderheidsoordeel worden uitgesproken als de jury uit ten minste 11 juryleden bestaat en de beraadslaging gedurende ten minste 8 uur heeft plaatsgevonden of gedurende een periode die de rechtbank acht gezien de aard en complexiteit van de zaak redelijk is. Bovendien moet de rechtbank door middel van verhoor van een of meer van de juryleden onder ede tot de overtuiging komen dat er geen unaniem oordeel zal worden bereikt als er nader beraad zou plaatsvinden.

Oostenrijk

Oostenrijk behoudt, net als een aantal Europese civielrechtelijke rechtsgebieden, elementen van juryrechtspraak in ernstige strafzaken.

België

.

Canada

Volgens de Canadese wet heeft een persoon het grondwettelijke recht op een juryrechtspraak voor alle misdaden waarop een gevangenisstraf van vijf jaar of meer staat. Het Wetboek van Strafrecht voorziet ook in het recht op een juryrechtspraak voor de meeste strafbare feiten , met inbegrip van die waarop een gevangenisstraf van minder dan vijf jaar staat, hoewel het recht alleen grondwettelijk is verankerd voor de feiten waarop een gevangenisstraf van vijf jaar of meer staat. In het algemeen is het de beschuldigde persoon die het recht heeft om te kiezen of hun proces alleen door de rechter of door rechter en jury zal plaatsvinden; voor de zwaarste strafbare feiten - moord , verraad , intimidatie van het parlement, aanzetten tot muiterij , opruiing en piraterij - is echter een juryrechtspraak verplicht, tenzij het openbaar ministerie instemt met alleen een rechter.

Jury panel uitputting

Sectie 642 (1) van het Wetboek van Strafrecht: Als er geen volledige jury en plaatsvervangende juryleden kunnen worden voorzien, kan de rechtbank de sheriff of een andere bevoegde ambtenaar op verzoek van de openbare aanklager bevelen om onverwijld zoveel mensen op te roepen als de rechtbank beveelt voor de doel van het verstrekken van een volledige jury en plaatsvervangende juryleden. Sectie 642 (2): Juryleden kunnen, indien nodig, worden opgeroepen op grond van lid (1) via mond-tot-mondreclame. Sectie 642 (3): De namen van de mensen die op grond van deze sectie worden opgeroepen, worden voor de doeleinden van het proces toegevoegd aan het algemene panel, en dezelfde procedures met betrekking tot het oproepen, uitdagen, verontschuldigen en leiden van hen zijn op hen van toepassing .

(1994 2 SCR 951) werd geoordeeld dat een verdachte alleen hoeft aan te tonen dat hij is uitgesloten van een deel van het proces dat zijn vitale belangen aantast, hij hoeft geen daadwerkelijke vooroordelen aan te tonen, alleen de mogelijke voor vooroordelen. Eveneens moet een geldige afstand van een dergelijk recht duidelijk en ondubbelzinnig zijn en gebeuren met volledige kennis van de rechten die de procedure moest beschermen, evenals het effect dat de afstand zal hebben op die rechten.

Frankrijk

In Frankrijk heeft een beklaagde alleen recht op een juryrechtspraak wanneer hij wordt vervolgd voor een misdrijf ( misdaad in het Frans). Misdrijven omvatten alle misdrijven waarop een straf staat van ten minste 10 jaar gevangenisstraf (voor natuurlijke personen ) of een boete van € 75.000 (voor rechtspersonen ). De enige rechtbank die met een jury probeert, is de cour d'assises , waarin drie beroepsrechters samen zitten met zes of negen juryleden (in hoger beroep). Voor veroordeling is een tweederdemeerderheid vereist (vier of zes stemmen).

Griekenland

Het land dat het concept van de juryrechtspraak heeft bedacht, behoudt het in een ongebruikelijke vorm. De grondwet van Griekenland en het wetboek van strafvordering bepalen dat misdrijven ( Grieks : Κακουργήματα ) worden berecht door een "Gemengd Hof", bestaande uit drie professionele rechters , waaronder de president van het Hof, en vier lekenrechters die over de feiten beslissen, en de juiste boete als ze veroordelen. Bepaalde misdrijven, zoals terrorisme , zijn door hun aard vrijgesteld van de jurisdictie van de "Gemengde Rechtbanken" en worden in plaats daarvan berecht door het Hof van Beroep, zowel in eerste als in tweede aanleg.

Gibraltar

Omdat Gibraltar een common law-jurisdictie is, behoudt Gibraltar de juryrechtspraak op een vergelijkbare manier als die in Engeland en Wales , met de uitzondering dat jury's uit negen leken bestaan ​​in plaats van twaalf.

Hongkong

Hong Kong heeft als voormalige Britse kolonie een common law-rechtssysteem. Artikel 86 van de basiswet van Hongkong, die op 1 juli 1997 in werking is getreden na de overdracht van Hongkong van Groot-Brittannië aan China, bepaalt: "Het beginsel van juryrechtspraak dat voorheen in Hongkong werd toegepast, wordt gehandhaafd."

Strafzaken in het High Court zijn door jury. De jury's bestaan ​​over het algemeen uit zeven leden, die een uitspraak kunnen doen op basis van een meerderheid van vijf.

Er zijn geen juryrechtspraak in de rechtbank, die een gevangenisstraf van maximaal zeven jaar kan opleggen. Dit ondanks het feit dat alle rechtszalen in de rechtbank juryboxen hebben. Het gebrek aan jury's in de rechtbank is zwaar bekritiseerd. Clive Grossman SC zei in een commentaar in 2009 dat de veroordelingspercentages "die van Noord-Korea naderden".

Veel complexe handelszaken worden vervolgd in de District Court in plaats van voor een jury in de High Court. In 2009 verloor Lily Chiang, voormalig voorzitter van de Hong Kong General Chamber of Commerce, een aanvraag om haar zaak van de District Court naar het High Court te laten overdragen voor een juryrechtspraak. Rechter Wright in het Gerecht van Eerste Aanleg oordeelde dat er geen absoluut recht was op een juryrechtspraak en dat de "beslissing over de vraag of een strafbaar feit in de rechtbank van eerste aanleg moet worden berecht door een rechter en jury of in de districtsrechtbank door een rechter alleen is het voorrecht van de minister van Justitie." Chiang gaf destijds een verklaring af waarin ze zei: "ze was teleurgesteld over het vonnis omdat haar een juryrechtspraak, een kans om te worden beoordeeld door haar medeburgers en het constitutionele voordeel dat wordt beschermd door de basiswet" is onthouden.

In civiele zaken bij de Rechtbank van Eerste Aanleg zijn juryrechtspraak beschikbaar voor laster, valse gevangenisstraf, kwaadwillige vervolging of verleiding, tenzij de rechtbank anders beveelt. Een jury kan in een civiele zaak een meerderheidsbeslissing nemen.

India

De eerste zaak die door een Engelse jury in India werd beslist, vond plaats in Madras in 1665, waarvoor Ascentia Dawes (waarschijnlijk een Britse vrouw) door een grand jury werd aangeklaagd voor de moord op haar slavin, en een kleine jury, bestaande uit zes Engelsen en zes Portugees, vond haar niet schuldig. Met de ontwikkeling van het imperium van de Oost-Indische Compagnie in India werd het jurysysteem geïmplementeerd in een dubbel systeem van rechtbanken: in de presidiumsteden (Calcutta, Madras, Bombay) waren er Crown Courts en in strafzaken moesten jury's Britse en Europese mensen (als een voorrecht) en in sommige gevallen Indiase mensen; en in de gebieden buiten de presidiumsteden ("moffussil" genoemd), waren er compagniesrechtbanken (samengesteld met functionarissen van de compagnie) zonder jury om de meeste gevallen te beoordelen waarbij inheemse volkeren betrokken waren.

Nadat de Kroonregering van India (Raj) het Indiase Wetboek van Strafrecht (1860) en het Indiase Wetboek van Strafvordering (1861, gewijzigd in 1872, 1882, 1898) had aangenomen, was de strafrechtelijke jury alleen verplicht in de High Courts of the President Towns ; elders was het optioneel en werd het zelden gebruikt. Volgens de secties 274 en 275 van het Wetboek van Strafvordering was de jury samengesteld uit 3 (voor kleinere strafbare feiten die in zittingsrechtbanken werden berecht) tot 9 (voor ernstige strafbare feiten die werden beoordeeld in Hoge Rechtbanken); en wanneer de beschuldigden Europeaan of Amerikaans waren, moest minstens de helft van de juryleden Europese of Amerikaanse mannen zijn.

Juryprocessen werden in de meeste Indiase rechtbanken afgeschaft door het Wetboek van Strafvordering van 1973 . De Nanavati-zaak was niet het laatste juryproces in India. West-Bengalen had nog tot 1973 juryrechtspraak. De jury vond geen plaats in de Indiase grondwet van 1950 en werd in veel Indiase staten genegeerd. De Law Commission adviseerde de afschaffing ervan in 1958 in haar 14e rapport. Er is beweerd dat de sensationele vrijspraak in de zaak KM Nanavati v. State of Maharashtra in 1959 ook van invloed was op de afschaffing. Juryprocessen werden in India in de meeste rechtbanken afgeschaft, behalve voor huwelijksgeschillen van Parsis, die nog steeds van kracht is.

Parsi's in India kunnen legaal het jurysysteem gebruiken om te beslissen over echtscheidingen waarbij willekeurig geselecteerde leden, 'afgevaardigden' genaamd, uit de gemeenschap beslissen over de echtelijke geschillen van Parsis. Jurysysteem voor Parsi Huwelijksgeschillen is een mix van Panchayat-systeem en jurysysteem dat wordt aangetroffen in Amerikaanse enz.-landen. De wet die dit regelt, is 'The Parsi Marriage and Divorce Act, 1936', zoals gewijzigd in 1988.

Een studie van Elisabeth Kolsky stelt dat veel "perverse vonnissen" werden uitgesproken door blanke jury's in het proces van "Europese Britse onderdanen" die beschuldigd werden van moord, mishandeling en opsluiting van Indianen.

Ierland

In de Republiek Ierland , een jurisdictie van het gewoonterecht , zijn juryrechtspraak beschikbaar voor strafzaken voor de Circuit Court , Central Criminal Court en lasterzaken , bestaande uit twaalf juryleden.

Jury's beslissen alleen over feitelijke vragen; zij spelen geen rol bij de strafrechtelijke veroordeling in strafzaken of het toekennen van schadevergoeding in gevallen van smaad. Het is niet nodig dat een jury unaniem is in haar oordeel. In civiele zaken kan een uitspraak worden gedaan met een meerderheid van negen van de twaalf leden. In een strafzaak hoeft een uitspraak niet unaniem te zijn als er niet minder dan elf juryleden zijn als tien van hen het eens zijn over een uitspraak na een redelijke termijn te hebben overwogen.

Jury's worden gekozen uit een jurypanel, dat willekeurig wordt gekozen door de provinciale griffier uit het kiezersregister . De belangrijkste wet die de selectie, de verplichtingen en het gedrag van jury's regelt, is de Juries Act 1976, zoals gewijzigd door de Civil Law (Diverse Provisions) Act 2008 , die de bovengrens van 70 jaar heeft geschrapt. Jury's worden niet betaald en ontvangen ook geen reiskosten. . Ze krijgen wel lunch voor de dagen dat ze serveren; voor werkende juryleden is hun werkgever echter verplicht hen te betalen alsof ze op het werk aanwezig waren.

Voor bepaalde strafbare feiten van terroristische en georganiseerde misdaad kan de directeur van het openbaar ministerie een certificaat afgeven dat de beschuldigde wordt berecht door de Speciale Strafhof, bestaande uit drie rechters in plaats van een jury, één van de District Court , Circuit Court en High Court .

Italië

De Corte d'Assise is samengesteld uit 2 rechters en 6 leken die willekeurig worden gekozen uit Italiaanse burgers van 30 tot 65 jaar oud. Alleen ernstige misdaden zoals moord kunnen worden berecht door de Corte d'Assise.

Japan

Op 28 mei 2004 heeft de Japanse Rijksdag een wet uitgevaardigd die bepaalde burgers verplicht deel te nemen aan strafrechtelijke rechtszaken van bepaalde ernstige misdrijven om samen met professionele rechters beslissingen te nemen, zowel over schuld als over het vonnis. Deze burgers worden saiban-in (裁判員 "lekenrechter") genoemd. Het saiban-in- systeem werd in mei 2009 ingevoerd.

Kuba Koninkrijk

Het Kuba-koninkrijk , in wat nu de Democratische Republiek Congo is , ontwikkelde onafhankelijk een juryrechtspraak voorafgaand aan de komst van Europeanen in 1884.

Nieuw-Zeeland

De New Zealand Bill of Rights Act 1990 geeft een verdachte het recht op een juryrechtspraak als hij wordt beschuldigd van een strafbaar feit waarop een gevangenisstraf van twee jaar of meer staat. Voor de meeste strafbare feiten kan de verdachte ervoor kiezen om af te zien van een juryrechtspraak ten gunste van een alleen-rechtbankproces. Ernstige "categorie 4"-misdrijven zoals moord, doodslag en verraad worden altijd berecht door een jury, met enkele uitzonderingen. Rechtszaken van civiele jury's zijn beperkt tot gevallen van laster, valse gevangenisstraf of kwaadwillige vervolging.

Nieuw-Zeeland eiste eerder dat de juryuitspraken unaniem werden genomen, maar sinds het aannemen van de Criminal Procedure Bill in 2009 heeft de Juries Act 1981 het mogelijk gemaakt dat uitspraken worden gedaan met een meerderheid van één minder dan de volledige jury (dat wil zeggen een 11-1 of een 10-1 meerderheid) onder bepaalde omstandigheden.

Noorwegen

Noorwegen heeft een systeem waarbij de lagere rechtbanken ( tingrett ) zijn ingesteld met een rechter en twee lekenrechters, of in grotere zaken twee rechters en drie lekenrechters. Al deze rechters veroordelen of spreken vrij en stellen straffen op. In alle gevallen is een gewone meerderheid vereist, wat betekent dat de lekenrechters altijd de controle hebben.

In het hoger gerechtshof / hof van beroep ( lagmannsrett ) is er een jury ( lagrette ) van 10 leden, die minimaal zeven stemmen nodig heeft om te kunnen veroordelen. De juryleden hebben geen stem in het juryberaad, maar de jury-instructies worden in elk geval door de opperrechter ( lagmann ) aan de jury gegeven voorafgaand aan de beraadslaging. De voir-dire is meestal ingesteld met 16 potentiële juryleden, die de aanklager en de verdediging de zes personen die ze niet in de jury willen dienen, kunnen ontslaan.

Deze rechtbank ( lagmannsretten ) wordt bestuurd door een panel van drie rechters (meestal een lagmann en twee lagdomere ), en als zeven of meer juryleden willen veroordelen, wordt het vonnis bepaald in een afzonderlijke procedure, bestaande uit de drie rechters en de jury voorman ( lagrettens ordfører ) en drie andere juryleden gekozen bij stemming. Op deze manier hebben de leken de controle over zowel de veroordeling als de veroordeling, aangezien een gewone meerderheid vereist is bij de veroordeling.

Het panel van drie rechters kan een juryveroordeling of vrijspraak vernietigen als er sprake is van een duidelijke gerechtelijke dwaling. In dat geval wordt de zaak beslecht door drie rechters en vier lekenrechters.

In mei 2015 vroeg het Noorse parlement de regering om een ​​einde te maken aan de juryrechtspraak en deze te vervangen door een rechtbankproces ( meddomsrett ) bestaande uit twee in de wet opgeleide rechters en drie lekenrechters ( lekdommere ). Dit is per februari 2016 nog niet volledig geïmplementeerd, maar wordt binnenkort verwacht.

Rusland

In de rechterlijke macht van Rusland heeft de beschuldigde voor ernstige misdrijven de mogelijkheid van een juryrechtspraak bestaande uit 12 juryleden. Het aantal juryrechtspraak blijft klein, ongeveer 600 per jaar, op ongeveer 1 miljoen processen. Een jurylid moet 25 jaar oud zijn, handelingsbekwaam zijn en geen strafblad hebben. De 12 juryleden worden door het openbaar ministerie en de verdediging geselecteerd uit een lijst van 30-40 in aanmerking komende kandidaten. De grondwet van Rusland bepaalt dat, tot de afschaffing van de doodstraf, alle verdachten in een zaak die tot de doodstraf kan leiden, recht hebben op juryrechtspraak. Wetgevers haken voortdurend af welke soorten strafbare feiten een juryrechtspraak verdienen.

Ze zijn vergelijkbaar met common law jury's , en in tegenstelling tot lekenrechters , in die zin dat ze gescheiden van de rechters zitten en alleen over feitelijke kwesties beslissen , terwijl de rechter over rechtsvragen beslist . Ze moeten unanieme uitspraken doen tijdens de eerste 3 uur van beraadslaging, maar mogen daarna meerderheidsbeslissingen teruggeven, waarbij 6 juryleden voldoende zijn om vrij te spreken. Ze kunnen de rechter ook verzoeken om clementie bij de veroordeling.

Jury's hebben in 15-20% van de gevallen vrijspraak verleend, vergeleken met minder dan 1% in door rechters besliste zaken. Jury's kunnen worden ontslagen en sceptische jury's zijn ontslagen op het punt van vonnissen, en vrijspraken worden vaak vernietigd door hogere rechtbanken.

Juryrechtspraak werd voor het eerst ingevoerd in het Russische rijk als gevolg van de justitiële hervorming van Alexander II in 1864, en afgeschaft na de Oktoberrevolutie in 1917. Ze werden opnieuw ingevoerd in de Russische Federatie in 1993 en uitgebreid tot nog eens 69 regio's in 2003 De herinvoering ervan werd tegengewerkt door de procureur-generaal.

Singapore

Singapore schafte het jurysysteem in 1969 volledig af, hoewel juryrechtspraak voor niet-doodsdelicten al tien jaar eerder was afgeschaft. Premier Lee Kuan Yew , een voormalig procesadvocaat, legde aan de BBC en in zijn memoires uit waarom hij het beleid steunde en zei: "Ik had geen vertrouwen in een systeem dat het bijgeloof, onwetendheid, vooroordelen en vooroordelen van zeven juryleden toestond om bepalen schuld of onschuld."

Zuid-Afrika

Het jurysysteem werd in 1969 in Zuid-Afrika afgeschaft door de Abolition of Juries Act, 1969. De laatste juryrechtspraak die werd gehoord was in het district Kimberley . Sommige justitiële experts hadden betoogd dat een systeem van alleen blanken jury's (zoals het systeem destijds was) inherent nadelig was voor 'niet-blanke' beklaagden (de invoering van niet-raciale jury's zou in die tijd een politieke onmogelijkheid zijn geweest). Meer recentelijk is betoogd dat de Zuid-Afrikaanse samenleving niet alleen een raciaal verdeeld land was, maar nog steeds wordt gekenmerkt door aanzienlijke klassenverschillen en ongelijkheden in inkomen en vermogen, waardoor de herinvoering van het jurysysteem problematisch zou kunnen zijn. Argumenten voor en tegen de herinvoering van een jurysysteem zijn besproken door de Zuid-Afrikaanse constitutionele expert professor Pierre de Vos in het artikel "Hebben we een jurysysteem nodig?" Op 28 maart 2014 werd het proces tegen Oscar Pistorius geschorst wegens ziekte van een van de twee beoordelaars die de rechter in plaats van de jury bijstaan ​​op het gebied van feitelijke (in plaats van juridische) vragen om tot een oordeel te komen. Het rechtssysteem in het VK ziet geen reden om uitlevering op dit punt te blokkeren, getuige de Srien Dewani- zaak.

Zweden

In Zweden zijn jury's ongebruikelijk; het publiek wordt in de rechtbanken vertegenwoordigd door lekenrechters (nämndemän). De beklaagde heeft echter recht op een juryrechtspraak bij de lagere rechtbank ( tingsrätt ) wanneer hij wordt beschuldigd van een overtreding van de fundamentele wetten inzake vrijheid van meningsuiting en persvrijheid . Als een persoon wordt beschuldigd van bijv. smaad of aanzetten tot etnische of rassenhaat , in een medium dat onder de fundamentele wetten valt (bijv. een gedrukte krant of een radioprogramma), heeft zij het recht om de beschuldiging te laten berechten door een jury van negen juryleden . Dit geldt ook in civiele ( onrechtmatige daad ) zaken op grond van de fundamentele wetten. Een meerderheid van ten minste zes juryleden moet vaststellen dat de verdachte het vermeende misdrijf heeft gepleegd. Indien dit niet het geval is, wordt de gedaagde vrijgesproken of, in een civiele zaak, niet aansprakelijk gesteld . Indien een dergelijke meerderheid van de juryleden van oordeel is dat het misdrijf inderdaad is gepleegd, is deze bevinding niet juridisch bindend voor de rechtbank; zo kan de rechtbank (drie rechters) de verdachte alsnog vrijspreken of hem/haar niet aansprakelijk stellen. Een jury vrijspraak kan niet worden herroepen na beroep. In Zweedse civiele procedures is de " Engelse regel " van toepassing op gerechtskosten . Eerder kon een rechtbank die het niet eens was met een vrijspraak van een jury, bij het nemen van een beslissing over dergelijke kosten, de Engelse regel terzijde schuiven en in plaats daarvan de Amerikaanse regel gebruiken , dat elke partij de eigen kosten van de procesvoering draagt. Deze praktijk werd in strijd verklaard met de regel van het vermoeden van onschuld volgens artikel 6.2. van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens , door het Hooggerechtshof van Zweden , in 2012.

Zwitserland

Vanaf 2008 voorziet alleen het wetboek van strafvordering van het kanton Genève in echte juryrechtspraak. Verscheidene andere kantons - Vaud , Neuchâtel , Zürich en Ticino - voorzien in rechtbanken die zijn samengesteld uit zowel beroepsrechters als leken ( Schöffengerichte / tribunaux d'échevins ). Omdat het eengemaakte Zwitserse Wetboek van Strafvordering (dat in 2011 in werking zal treden) niet voorziet in juryrechtspraak of lekenrechters, zullen deze waarschijnlijk in de nabije toekomst worden afgeschaft.

Oekraïne

De rechterlijke macht van Oekraïne staat juryrechtspraak toe voor strafzaken waarin de straf kan oplopen tot levenslange gevangenisstraf als de beschuldigde dat wenst. Maar dit gebeurt zelden. Een jury wordt niet samengesteld uit willekeurige burgers, maar alleen uit degenen die eerder op deze rol hebben gesolliciteerd en die wel aan bepaalde criteria voldoen.

Verenigd Koninkrijk

Het Verenigd Koninkrijk bestaat uit drie afzonderlijke rechtsgebieden , maar er zijn enkele kenmerken die ze allemaal gemeen hebben. In het bijzonder is er zelden zoiets als het Amerikaanse voir dire- systeem; juryleden worden meestal zonder meer geaccepteerd. Controversieel is dat er in Engeland enige screening is geweest in gevoelige veiligheidszaken, maar de Schotse rechtbanken hebben zich resoluut gekant tegen elke vorm van juryonderzoek.

Engeland en Wales

In Engeland en Wales (die hetzelfde rechtssysteem hebben) heeft iedereen die wordt beschuldigd van een strafbaar feit waarop meer dan zes maanden gevangenisstraf staat, het recht om door een jury te worden berecht. Kleinere ("samenvattende") strafzaken worden zonder jury behandeld in de Magistrates' Courts . Misdrijven van middelmatige rang ("triable any way") kunnen worden berecht door magistraten of de verdachte kan een juryrechtspraak in het Crown Court kiezen . Ernstige ( 'indictable-only' ) strafbare feiten moeten echter worden berecht voor een jury in het Crown Court. Jury's zitten in enkele civiele zaken, die beperkt zijn tot valse gevangenisstraf, kwaadwillige vervolging en civiele fraude (tenzij anders bevolen door een rechter). Jury's zitten ook in de rechtbanken van lijkschouwers voor meer controversiële onderzoeken. Alle strafjury's bestaan ​​uit 12 juryleden, die in een County Court met 8 juryleden en die van de Coroner's Court met tussen de 7 en 11 leden. Juryleden moeten tussen 18 en 75 jaar oud zijn en worden willekeurig gekozen uit het kiezersregister. In het verleden was een unaniem oordeel vereist. Dit is gewijzigd zodat, als de jury het na een bepaalde periode niet eens wordt, ze naar goeddunken van de rechter tot een uitspraak kunnen komen met een meerderheid van 10-2. Dit is ontworpen om het moeilijker te maken voor jurymanipulatie om te slagen.

In 1999 diende de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken Jack Straw een controversieel wetsvoorstel in om het recht op juryrechtspraak te beperken. Dit werd de Criminal Justice Act 2003 , die tot doel had het recht op juryrechtspraak te schrappen voor zaken die te maken hadden met geknoei met de jury of complexe fraude. De bepaling voor een proces zonder jury om manipulatie van de jury te omzeilen, is geslaagd en is in 2007 in werking getreden; de voorziening voor complexe fraudezaken werd teniet gedaan. Lord Goldsmith , de toenmalige procureur-generaal , drong vervolgens door met het wetsvoorstel Fraude (Trials Without a Jury) in het parlement, dat tot doel had juryrechtspraak in grote strafrechtelijke fraudeprocessen af ​​te schaffen. Het wetsvoorstel was onderhevig aan scherpe kritiek van beide kanten van het Lagerhuis voordat het in november 2006 voor de tweede keer door het Lagerhuis werd gelezen, maar werd in maart 2007 door de Lords verworpen.

Het proces voor het eerste ernstige misdrijf dat 350 jaar zonder jury werd berecht, mocht in 2009 doorgaan. Drie eerdere processen tegen de beklaagden waren stopgezet vanwege geknoei met de jury, en de Lord Chief Justice , Lord Judge , noemde de kosten en de extra last voor de juryleden als reden om zonder jury verder te gaan. Voorheen werden de juryleden, in zaken waar jurymanipulatie een probleem was, soms voor de duur van het proces in een hotel opgesloten. Echter, Liberty directeur van het beleid Isabella Sankey zei dat "Dit is een gevaarlijk precedent. Het recht op juryrechtspraak is niet alleen een heilig principe, maar een praktijk die ervoor zorgt dat één klasse van mensen niet in het oordeel zitten over een andere en het publiek vertrouwen hebben in een open en representatief rechtssysteem."

Het proces begon in 2010, waarbij de vier beklaagden op 31 maart 2010 werden veroordeeld door de heer Justice Treacy in de Old Bailey.

Schotland

In de Schotse wet heeft het jurysysteem enkele overeenkomsten met Engeland, maar enkele belangrijke verschillen; in het bijzonder zijn er jury's van 15 in strafzaken, met uitspraken bij gewone meerderheid.

Noord-Ierland

In Noord-Ierland is de rol van de juryrechtspraak ongeveer gelijk aan die in Engeland en Wales, behalve dat juryrechtspraak in gevallen van vermeende terroristische misdrijven is vervangen door rechtbanken waar de rechter alleen zit, de zogenaamde Diplock-rechtbanken . Diplock-rechtbanken zijn gebruikelijk in Noord-Ierland voor misdaden die verband houden met terrorisme.

Diplock-rechtbanken werden in de jaren zeventig tijdens The Troubles opgericht om de internering van Operatie Demetrius uit te faseren , en vanwege het argument dat jury's werden geïntimideerd, hoewel dit wordt betwist. De Diplock-rechtbanken werden in 2007 gesloten, maar tussen 1 augustus 2008 en 31 juli 2009 werden 13 niet-juryprocessen gehouden, tegen 29 in het voorgaande jaar, en 300 processen per jaar op hun hoogtepunt.

Verenigde Staten

De beschikbaarheid van een juryrechtspraak in Amerikaanse rechtsgebieden varieert. Omdat het rechtssysteem van de Verenigde Staten ten tijde van de Amerikaanse Revolutie gescheiden was van dat van het Engelse , hangt het soort procedures waarbij jury's worden gebruikt af van de vraag of dergelijke zaken op dat moment door een jury werden berecht volgens het Engelse gewoonterecht in plaats van de methoden die werden gebruikt in Engelse rechtbanken nu. In die tijd probeerden bijvoorbeeld Engelse "courts of law" gevallen van onrechtmatige daad of privaatrecht voor geldelijke schade met behulp van jury's, maar "courts of equity " die civiele zaken probeerden om een ​​verbod of een andere vorm van niet-monetaire schadevergoeding te verkrijgen, deden dat niet. Als gevolg hiervan wordt deze praktijk voortgezet in het Amerikaanse burgerlijk recht, maar in het moderne Engelse recht zullen waarschijnlijk alleen strafrechtelijke procedures en sommige onderzoeken door een jury worden gehoord.

Een onderscheidend kenmerk van juryrechtspraak in de Verenigde Staten is dat uitspraken in strafzaken doorgaans unaniem moeten zijn .

Elke persoon die wordt beschuldigd van een misdrijf waarop een gevangenisstraf van meer dan zes maanden staat, heeft een grondwettelijk beschermd recht op juryrechtspraak, dat voor de federale rechtbank voortvloeit uit artikel drie van de Amerikaanse grondwet , waarin gedeeltelijk staat: "The Trial of all Crimes ... zal geschieden door een jury; en een dergelijk proces zal worden gehouden in de staat waar de genoemde misdaden zijn begaan." Het recht werd uitgebreid met het zesde amendement op de grondwet van de Verenigde Staten , waarin gedeeltelijk staat: "Bij alle strafrechtelijke vervolgingen heeft de beschuldigde recht op een snel en openbaar proces , door een onpartijdige jury van de staat en het district waarin het misdrijf is gepleegd." gepleegd zal zijn." Beide bepalingen werden door het veertiende amendement op de staten van toepassing gemaakt . De grondwetten van de meeste staten kennen ook het recht van juryrechtspraak toe in kleinere strafzaken, hoewel de meeste dat recht hebben afgeschaft bij overtredingen die alleen met een geldboete kunnen worden bestraft. Het Hooggerechtshof heeft geoordeeld dat als een gevangenisstraf van zes maanden of minder is, juryrechtspraak niet vereist is, wat betekent dat een staat kan kiezen om in dergelijke gevallen al dan niet juryrechtspraak toe te staan. Volgens de federale regels voor strafvordering kan de verdachte, als hij recht heeft op een juryrechtspraak, afstand doen van zijn recht op een jury, maar zowel de overheid (vervolging) als de rechtbank moeten instemmen met de vrijstelling. Verschillende staten vereisen juryrechtspraak voor alle misdaden, "klein" of niet.

ongeldig die een verbetering van de straftoemeting toestonden op basis van "een overwicht aan bewijs", waarbij verbetering alleen kon worden gebaseerd op de bevindingen van de rechter. Afhankelijk van de staat, moet een jury unaniem zijn voor een schuldige of niet-schuldige beslissing. Een opgehangen jury resulteert in de vrijlating van de beklaagden, maar aanklachten tegen de beklaagde worden niet ingetrokken en kunnen worden hersteld als de staat dat wenst.

Juryleden in sommige staten worden geselecteerd via kiezersregistratie en rijbewijzen. Er wordt een formulier naar potentiële juryleden gestuurd om ze vooraf te kwalificeren door de ontvanger te vragen vragen te beantwoorden over burgerschap, handicaps, het vermogen om de Engelse taal te begrijpen en of ze voorwaarden hebben die hen zouden vrijstellen van jurylidmaatschap. Als ze gekwalificeerd worden geacht, wordt een dagvaarding uitgegeven.

Het Engelse gewoonterecht en de Amerikaanse grondwet erkennen het recht op een juryrechtspraak als een fundamentele burgerlijke vrijheid of burgerrecht dat de beschuldigde in staat stelt te kiezen of hij door een rechter of een jury wordt berecht.

zou schenden . Hoewel een rechter een schuldig vonnis kan uitspreken als het niet door het bewijsmateriaal wordt ondersteund, heeft een jurist niet de bevoegdheid om een ​​vonnis dat in het voordeel is van een verdachte terzijde te schuiven.

In de zaak Bushel werd vastgesteld dat een rechter de jury niet kan bevelen tot veroordeling, hoe sterk het bewijs ook is. In civiele zaken kan een bijzondere uitspraak worden gedaan, maar in strafzaken wordt een algemene uitspraak gedaan, omdat het eisen van een bijzondere uitspraak druk op de jury zou kunnen uitoefenen, en vanwege de historische functie van de jury om de rechtsregels te temperen door het gezond verstand dat wordt toegepast op de feiten van een specifiek geval. Om deze reden gaven Justice Black en Justice Douglas te kennen dat ze speciale ondervragingen zelfs in civiele zaken afkeurden.

Er is veel discussie geweest over de voor- en nadelen van het jurysysteem, de competentie of het gebrek daaraan van juryleden als feitenvinders, en de uniformiteit of grilligheid van de rechtspraak die zij uitoefenen. De jury is door een auteur beschreven als "een spannend en dapper experiment in het voeren van serieuze menselijke aangelegenheden". Omdat ze feitenvinders zijn, wordt soms van jury's verwacht dat ze een rol vervullen die vergelijkbaar is met die van een leugendetector , vooral wanneer ze getuigenissen van getuigen krijgen.

Een civiele jury bestaat doorgaans uit 6 tot 12 personen. In een civiele zaak is het de rol van de jury om te luisteren naar het bewijsmateriaal dat tijdens een proces wordt gepresenteerd, om te beslissen of de gedaagde de eiser heeft verwond of anderszins niet heeft voldaan aan een wettelijke plicht jegens de eiser, en om te bepalen wat de vergoeding of straf moet zijn zijn.

Een strafrechtelijke jury bestaat meestal uit 12 leden, hoewel er minder zitting hebben in zaken met minder strafbare feiten. Strafjury's beslissen of de verdachte het misdrijf heeft gepleegd zoals ten laste gelegd. In verschillende zuidelijke staten bepaalt de jury de straf , terwijl deze in de meeste staten en op federaal niveau door de rechter wordt bepaald.

Vóór 2020 moeten volgens de wetten van de meeste staten de uitspraken in strafzaken unaniem zijn, met uitzondering van Oregon en Louisiana. In Oregon was een 10-2 meerderheid vereist voor veroordeling, behalve voor halsmisdrijven waarvoor unanieme veroordelingen voor schuldig zijn in elke moordzaak. In Oregon kan, in tegenstelling tot elke andere staat, in elk geval een niet-schuldig vonnis worden bereikt (moord inbegrepen) door een stemming van 10 tegen 2 of 11 tegen 1. Louisiana had ook geen unanieme jury's nodig in gevallen van ernstige misdrijven tot de goedkeuring van een staat grondwetswijziging die van kracht wordt voor misdaden die zijn gepleegd op of na 1 januari 2019. In Ramos v. Louisiana , beslist in april 2020, oordeelde het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten echter dat veroordelingen voor een misdrijf een unanieme stem van de jury moesten zijn, Voorafgaande vergoedingen van Oregon en Louisiana voor gesplitste beslissingen.

In civiele zaken kan de wet (of de overeenkomst van de partijen) een niet-unanieme uitspraak toestaan.

De beraadslagingen van een jury worden privé gehouden, buiten het zicht en gehoor van de rechter, procespartijen, getuigen en anderen in de rechtszaal.

Niet elke zaak komt in aanmerking voor een juryrechtspraak. In de meeste Amerikaanse staten is er bijvoorbeeld geen recht op een juryrechtspraak in familierechtelijke procedures die geen beëindiging van ouderlijke rechten inhouden, zoals echtscheiding en wijziging van het gezag. Sinds 1978 staan ​​elf Amerikaanse staten jury's toe in elk aspect van echtscheidingsprocedures, Colorado, Georgia, Illinois, Louisiana, Maine, Nevada, New York, North Carolina, Tennessee, Texas en Wisconsin. De meeste van deze beperken het recht van een jury om alleen kwesties met betrekking tot de gronden of het recht op echtscheiding te berechten. Texas biedt de meeste rechten voor juryrechtspraak, waaronder zelfs het recht op een juryrechtspraak over vragen met betrekking tot voogdij over kinderen. Iedereen die wordt beschuldigd van een strafbaar feit, contractbreuk of federale overtreding heeft echter een grondwettelijk recht op een juryrechtspraak.

civiele procedure

In de Verenigde Staten is een civiele procedure een rechtszaak ; het burgerlijk recht is de tak van het gewoonterecht die zich bezighoudt met niet-criminele acties. Het moet niet worden verward met het rechtssysteem van het burgerlijk recht .

Het recht op juryrechtspraak in een civiele zaak in een federale rechtbank wordt behandeld in het zevende amendement . Belangrijk is echter dat het zevende amendement geen recht op een civiele juryrechtspraak in staatsrechtbanken garandeert (hoewel de meeste staatsgrondwetten een dergelijk recht garanderen). Het zevende amendement bepaalt: "In rechtszaken, waarbij de waarde in controverse meer dan twintig dollar zal bedragen, zal het recht van juryrechtspraak worden behouden, en geen enkel feit dat door een jury is berecht, zal op een andere manier opnieuw worden onderzocht in een rechtbank van het Verenigde Staten, dan volgens de regels van het gewoonterecht." In de verhandeling van Joseph Story uit 1833, Commentaries on the Constitution of the United States , schreef hij: "[I]t is a most important and waardevolle amendement; and plaatst op de hoge grond van constitutioneel recht het onschatbare voorrecht van een juryrechtspraak in civiele zaken, een voorrecht dat nauwelijks onderdoet voor dat in strafzaken, dat door iedereen wordt erkend als essentieel voor politieke en burgerlijke vrijheid."

Het zevende amendement garandeert of creëert geen recht op een juryrechtspraak; in plaats daarvan behoudt het het recht op juryrechtspraak in de federale rechtbanken die in 1791 bestonden volgens het gewoonterecht. In deze context betekent common law de juridische omgeving die de Verenigde Staten van Engeland hebben geërfd. In Engeland werden in 1791 burgerlijke rechtsvorderingen onderverdeeld in rechtsvorderingen en rechtsvorderingen in billijkheid . Rechtsvorderingen hadden recht op een jury, rechtsvorderingen niet. Federal Rules of Civil Procedure Rule 2 zegt: "Er is één vorm van actie: de civiele procedure", die het onderscheid tussen legale en billijkheid opheft. Vandaag de dag, in acties die in 1791 "bij wet" zouden zijn geweest, is er recht op een jury; in acties die in 1791 "in billijkheid" zouden zijn geweest, is er geen recht op een jury. De federale regel van burgerlijke rechtsvordering 39(c) staat een rechtbank echter toe om er naar eigen goeddunken een te gebruiken. Om te bepalen of de actie in 1791 legaal of billijk zou zijn geweest, moet men eerst kijken naar het soort actie en of een dergelijke actie op dat moment als "legaal" of "billijk" werd beschouwd. Vervolgens moet de gevraagde voorziening worden onderzocht. Alleen een geldelijke schadevergoeding was puur een rechtsmiddel en had dus recht op een jury. Niet-monetaire remedies zoals verbodsacties , ontbinding en specifieke prestaties waren allemaal billijke remedies , en dus aan het oordeel van de rechter, niet een jury. In Beacon Theaters, Inc. v. Westover , 359 U.S. 500 (1959), besprak het Amerikaanse Hooggerechtshof het recht op een jury en oordeelde dat wanneer zowel billijke als juridische claims worden ingediend, het recht op een juryrechtspraak nog steeds bestaat voor de juridische claim, die zou worden beslist door een jury voordat de rechter uitspraak deed over de billijke claim.

Er is geen grondwettelijk recht van de Verenigde Staten op grond van het zevende amendement op een juryrechtspraak in staatsrechtbanken, maar in de praktijk staat bijna elke staat, behalve Louisiana, dat een civielrechtelijke juridische traditie heeft, juryrechtspraak in civiele zaken in staatsrechtbanken toe op hoofdzakelijk de dezelfde basis dat ze zijn toegestaan ​​onder het zevende amendement in de federale rechtbank. Het recht op juryrechtspraak in civiele zaken strekt zich niet uit tot de staten, behalve wanneer een staatsrechtbank een federaal gecreëerd recht afdwingt, waarvan het recht op juryrechtspraak een substantieel deel uitmaakt.

De rechtbank bepaalt het juryrecht op basis van alle claims van alle betrokken partijen. Als de eiser alleen billijke vorderingen indient, maar de gedaagde tegenvorderingen van de wet stelt, kent de rechtbank een juryrechtspraak toe. In overeenstemming met Beacon Theaters stelt de jury eerst de feiten vast, waarna de rechter oordeelt over de billijke vorderingen.

Volgens de Engelse traditie zijn Amerikaanse jury's meestal samengesteld uit 12 juryleden, en het oordeel van de jury moest meestal unaniem zijn. In veel rechtsgebieden wordt het aantal juryleden echter vaak teruggebracht tot een kleiner aantal (zoals vijf of zes) door wetgevende bepalingen of met instemming van beide partijen. Sommige jurisdicties staan ​​ook toe dat een vonnis wordt teruggezonden, ondanks de afwijkende mening van één, twee of drie juryleden.

Opheffing van juryrechtspraak

gehouden.

Voor civiele zaken moet binnen een bepaalde termijn een juryrechtspraak worden geëist volgens de Federal Rules of Civil Procedure 38.

In de federale rechtbanken van de Verenigde Staten is er geen absoluut recht om af te zien van een juryrechtspraak. Volgens de Federale Regels voor Strafvordering 23(a), kan een verdachte alleen afzien van een juryrechtspraak voor strafzaken als de aanklager en de rechtbank hiermee instemmen. De meeste staten geven de beklaagde echter het absolute recht om af te zien van een juryrechtspraak, en het is gemeengoed geworden om een ​​dergelijke vrijstelling in routinecontracten te vinden, zoals in een Wall Street Journal- artikel uit 2004 staat:

'
Al jaren, in een poging om de langzaam bewegende wielen van het Amerikaanse rechtssysteem te vermijden, veel Amerikaanse bedrijven hebben hun klanten en medewerkers gedwongen om akkoord te gaan met geschillen buiten regelen van de rechtbanken, via particuliere arbitrage ... maar de stijgende kosten van arbitrageprocedures hebben ertoe geleid dat sommige bedrijven hebben besloten dat ze misschien toch beter af zijn in het rechtssysteem [zolang] ze zich niet met jury's moeten bemoeien. De nieuwe tactiek [is] geschillen voor de rechter te laten komen, maar op voorwaarde dat ze alleen door een rechter worden behandeld.
'
Het artikel gaat verder met te beweren
'
De lijst omvat woninghuurovereenkomsten, betaalrekeningovereenkomsten, autoleningen en hypotheekcontracten. Bedrijven die geloven dat jury's bevooroordeeld zijn ten opzichte van eisers, hopen dat deze benadering hun kansen om in de rechtszaal te winnen zal vergroten. Critici zeggen dat burgers op oneerlijke wijze de toegang wordt ontzegd tot het volledige scala aan wettelijke opties die door de Grondwet worden gegarandeerd.
'

In de jaren sinds dit artikel uit 2004 is deze praktijk alomtegenwoordig geworden in de VS en, vooral in onlineovereenkomsten, is het gemeengoed geworden om dergelijke vrijstellingen van juryrechtspraak in alles op te nemen, van gebruikersovereenkomsten die zijn gekoppeld aan softwaredownloads tot alleen het browsen op een website. Deze praktijk betekent echter dat, hoewel dergelijke ontheffingen rechtskracht kunnen hebben in één rechtsgebied - in dit geval de Verenigde Staten - in het rechtsgebied waar een vonnis wordt gevraagd in afwezigheid van een juryrechtspraak (of zelfs de aanwezigheid van een gedaagde, of enige andere wettelijke vertegenwoordiging bij verstek ) kan heel goed rechtstreeks in strijd zijn met de wet in het rechtsgebied - zoals het Verenigd Koninkrijk - waar de verweerder woont, dus:

In het arrest Regina v Jones van de Court of Appeal's (Criminal Division) van het Verenigd Koninkrijk staat (gedeeltelijk in punt 55)

'
... de kwestie moet worden bepaald door te kijken naar de manier waarop de rechtbanken het probleem hebben behandeld in het kader van de Engelse strafprocedure en door te beslissen of op grond daarvan kan worden gezegd dat appellante eerlijk is gehoord.
'

Juryrechtspraak - beëindiging van ouderlijke rechten

Slechts vijf van de 50 staten vereisen of staan ​​juryrechtspraak toe voor gevallen waarin de staat een ouder-kindrelatie wettelijk wil verbreken. Oklahoma, Texas, Virginia, Wisconsin en Wyoming. In Virginia wordt de jury een 'adviserende jury' genoemd. De overige 46 jurisdicties hebben jurisprudentie of statuten of lokale rechtbankregels of gangbare praktijken die specifiek een juryrechtspraak bij beëindiging van ouderlijke rechtenzaken verbieden. Het lot van een gezin wordt exclusief in handen van een enkele rechter gelegd als er geen juryrechtspraak is. Dwight Mitchell , de oprichter van Family Preservation Foundation , een non-profitorganisatie voor gezinshereniging en familierecht die pleit voor juryrechtspraak bij de beëindiging van ouderlijke rechtenzaken. Family Preservation erkent dat de ouder-kindrelatie een heilige band is die niet zonder geldige reden mag worden verbroken, voor de bescherming en veiligheid van het kind, en pas nadat alle middelen om de problemen van het gezin aan te pakken zijn uitgeput.

Zie ook

Referenties

Verder lezen